پله هاي قديمي �? بلند امام زاده اسماعيل، براي پاهاي رنج�?ر �? نات�?ان پيرزن، مشکل بزرگي شده ب�?د. تا حالا چندين بار به مَش قاسم، خادم پير امام زاده، گفته ب�?د که شب ها ي جمعه بعد از دعاي کميل براي تعمير اين پله ها پ�?ل جمع کند �?لي نه مش قاسم، حافظه ي خ�?بي داشت �? نه مردم همت درست �? حسابي. سلّانه سلّانه از پله ها، که به خاطر باران ديشب لغزنده شده ب�?د، پايين آمد �? به طرف امام زاده رفت. اين کار هميشگي اش ب�?د. هر ر�?ز صبح چادر مشکي اش را، که از کهنگي سبز شده ب�?د، سر مي کرد �? به امام زاده مي رفت. زيارتي �? بعد هم سر زدن به باغ جل�?ي امام زاده. يک باغ بزرگ با درخت هاي تن�?مند �? قديمي، خ�?رشيد از پشت ابرها بير�?ن آمده ب�?د �? سعي مي کرد با پنجه هاي طلائي اش، تمام باران هايي را که در ط�?ل شب از آسمان پايين آمده ب�?د، به طرف خ�?دش بکشد.

باغ پر از برگ هاي زرد �? نارنجي �? قرمز ب�?د. با هر باد، تعدادي از برگ ها، که انگار ديگر هيچ ميلي به خ�?دنمايي نداشتند، رقصان �? س�?ار بر باد، ميان زمين �? آسمان حرکت مي کردند �? در ميان انب�?ه برگ ها گم مي شدند. برگ ها زير پاي پيرزن آن قدر سر �? صدا به پا کرد که همه فهميدند �? مثل هر ر�?ز به ديدن پسرهايش آمده است. جاي هميشگي اش را پيدا کرد. با دست هاي چر�?کيده �? لرزانش برگ هاي خيس را از ر�?ي د�? سنگ سفيد �? شبيه به هم کنار زد �? ميان آن د�?، ر�?ي زمين نشست. به چشم هايش فشار �?رد تا بت�?اند بهتراز هر ر�?ز، ص�?رت «صالح» �? «صادق» را ببيند. با ديدن ص�?رت خندان صادق، خنده ي خفيفي در ص�?رت چر�?کيده ي پيرزن نقش بست. کتاب دعاي کهنه اش را از کيف بير�?ن �?رد، با بسم الله بلندي شر�?ع کرد.

« ياسين ... �? القرآن الحکيم ... اِنّکَ لَمنَ المرسلين...»



سرش را بلند کرد �? د�?باره به ص�?رت صالح خيره شد �? بعد صادق. چند بار خ�?است چشم از آن د�? ص�?رت خام�?ش �? بي صدا بر گيرد �? دعايي بخ�?اند، اما نت�?انست. �?ل به صالح نگاه مي کرد، �?لي خيلي ز�?د چشم ها را به طرف صادق مي چرخاند؛ �? د�?باره صالح. هيچ �?قت اين قدر سرگردان نب�?د.

صداي کب�?ترهايي که بالاي گنبد فير�?زه اي امام زاده اسماعيل پر�?از مي کردند، ت�?جه پيرزن را به خ�?د جلب کرد. خيره شد به پرچم سبز بالاي گنبد که خيس ب�?د �? از بس د�?ر خ�?د چرخيده، چسبيده ب�?د به پايه اش. چشم هايش پر از آب شد �? با يک پلک به هم زدن ،اشک ها در پهناي ص�?رت پخش شد.

با آن که آفتاب شده ب�?د، باد پاييزي آن قدر سرد �? خشک ب�?د که �?قتي به ص�?رت خيس پيرزن خ�?رد، لرزش محس�?سي تمام بدنش را در بر گرفت.

به خ�?د تکاني داد �? کيسه اي ارزن را از کيفش بير�?ن �?رد. يک مشت بر ر�?ي مزار صادق �? يک مشت بر ر�?ي مزار صالح ريخت. �?لي بعد نگاهي به کيسه ي دانه ها انداخت �? تمامش را در همه طرف، ر�?ي زمين پاشيد. ياد شب گذشته افتاد؛ باران �? باد �? ک�?لاک �? ...

ر�?سري اش را محکم د�?ر سرش پيچيد. چشم هايش را بست �? ص�?رتش را در مسير مستقيم خ�?رشيد قرار داد. گرماي لذت بخشي تمام بدنش را فرا گرفت �? پيرزن در آن گرماي کم، ياد ر�?زهاي گرم گذشته افتاد. ياد صالح که از ساختن خانه حرف مي زد: «اگر امسال بت�?انم دانشگاه را تمام کنم، حتماً حق�?قم در شرکت بيش تر مي ش�?د، آن �?قت تقاضاي �?ام مي کنم �? خانه را از ن�? مي سازيم» �? صادق هميشه با شيطنت مي گفت: « يک خانه ي سه طبقه ي ن�?ساز، براي شر�?ع د�? تا زندگي جديد، براي د�? تا پسر دمِ بخت اين خانه �? مادر از ته دل، « ان شاء الله» بلندي مي گفت �? همه مي خنديدند.

قبلاً �?قتي باران مي آمد، پيرزن تمام قابلمه هايش را زير چکه ها مي گذاشت، خ�?دْ زان�?هايش را در بغل مي گرفت، به دي�?ار تکيه مي داد، مدام زير لب دعا مي خ�?اند �? به سقف ف�?ت مي کرد �? کم کم با آهنگ قطره ها �? قابلمه ها به خ�?اب مي رفت. �?لي ديشب، سقف هم مثل دل پيرزن تاب تحمل آن همه بار را ني�?رد. دلهره ي بيست ساله ي �?، مثل يک ک�?فته ي �?ارفته، با صداي بلندي فر�? ريخت �? تنها �? ماند �? يک آسمان سياه �? ابري، با س�?غات هاي درشت �? خيس �? سرد؛ �? �? مطمئن ب�?د که ديگر به اندازه ي تمام قطره ها، کاسه �? بشقاب ندارد.

خنده هاي ت�?ي قاب صالح �? صادق، امر�?ز برق ديگري داشت �? اين را پيرزن به خ�?بي مي فهميد.

با دست هاي لرزانش کلمه ي بزرگ �? قرمز « شهيد» ر�?ي قبرها را تميز کرد. چيزهايي زير لب زمزمه کرد �? سرش را ميان د�? مزار بر ر�?ي زمين گذاشت . کب�?ترهاي امام زاده مثل هر ر�?ز، بالاي مزار صالح �? صادق چرخيدند �? براي خ�?ردن ارزن ها پايين آمدند. امر�?ز دانه ها از هميشه بيش تر ب�?د. تعداد زيادي از کب�?ترها د�?ر پيرزن حلقه زده ب�?دند �? هر لحظه تعدادشان بيش تر مي شد. سرِ ظهر که مردم براي نماز جماعت آمدند، با ديدن کب�?ترها همه چيز را فهميدند �? شب جمعه براي تعمير پله ها پ�?ل جمع کردند.