چند ماهي ب�?د راه افتاده ب�?دم. از �?قتي تپش هاي آرام قلبش مرا به حرکت �?اداشته ب�?د . تا همين يکي – د�? ر�?ز پيش همه چيز خ�?ب ب�?د. بعضي �?قت ها مي رفتم به �?ج �? در سرش چرخي مي زدم. بعضي م�?اقع به چشم هايش مي رفتم �? سرکي به دنياي آدم ها مي کشيدم. �?ه که چه بزرگ است اين دنيا �? چه رنگارنگ. در دنياي ما همه چيز قرمز است، راه ها تنگ �? تاريک.

اما از يکي – د�? ر�?ز پيش �?ضع فرق کرده است. ه�?ا گرم شده، اين را من هم حس مي کنم. در اين حد�?د شش ماه �?لين بار است که �?قتي به قلبش مي ر�?م بي ميل �? آرام بدرقه ام مي کند. ديگر خ�?ب تغذيه نمي ش�?م. معل�?م نيست چه خبر است. صداهاي عجيبي هم به گ�?ش مي رسد. صداي چکاک برخ�?رد فلزات، هر از چند گاهي صداي شي�?ن �? زاري عده اي زن �? ک�?دک. تا يکي - د�? ر�?ز پيش صداي گريه ي علي را هم مي شنيدم �?لي يکي – د�? ر�?ز پيش ...عجب ر�?زي است همه چيز غريب است. يکي – د�? ر�?ز پيش فکر کنم صداي پدر �? مادرش را مي شنيدم: « چرا ناراحتي، حج ما که ناتمام نمانده، حج �?اقعي ما اين جاست. فقط قرباني مانده ب�?د که فردا مي دهيم، قرباني اي هم مي دهيم که هيچ حاجي اي تا به حال نداده باشد. ما فردا حجمان کامل مي ش�?د...»

نفهميدم چه مي گ�?يند. اصلاً حرف هاي آدم ها سخت است. گاهي چيزي مي گ�?يند، �?لي منظ�?رشان چيز ديگري است. گاهي براي حرف ساده اي قسم مي خ�?رند �? گاهي با اين که حتي در�?غ ک�?چک گناه بزرگي است، به راحتي در�?غ هاي بزرگ مي گ�?يند.

ظهر شده ب�?د. از گرماي زياد مي شد فهميد. از طل�?ع خ�?رشيد به همه جاي بدنش سر کشيدم. فقط به لبش نرفتم. يعني مرا به لبش راه نداد. گ�?يا رگ هاي لبش... البته چرا يک بار... يک بار که لب هايش خشکي سينه ي مادرش را براي چندمين بار تجربه کرد، ت�?انستم به زحمت به لبش هم بر�?م.

مادرش خيلي بي تابي مي کرد. تا يکي – د�? ر�?ز پيش اين بي تابي را به پدر منتقل نمي کرد �?لي در اين يکي – د�? ر�?ز �? مخص�?صاً از صبح ديگر نت�?انست.

کاري بکن، پسرم، علي ام تلف مي ش�?د. مثل ماهي جدا از آب افتاده شده است. حتي رمق لب زدن هم ندارد.

پدرش �? را بغل کرد �? به راه افتاد. س�?ار اسب شد �? حرکت کرد. چند لحظه اي نگذشته ب�?د که ايستاد. با کنجک�?ي دستم را کشيد �? به چشم هايش برد.

�?اي چه قيامتي است اين جا. ر�? به ر�?يم دريايي از آدم ب�?د که لباس هاي فلزي براقي پ�?شيده ب�?دند �? چيزهاي تيزي در دستشان ب�?د �? آن ها که چيزي در دست نداشتند سنگ در دامن داشتند.

علي ر�?ي دست پدرش ب�?د �? من از آن بالا همه جا را مي ديدم �? مي شنيدم صداي پدرش را: « اگر مرا به زعم خ�?د کافر مي پنداريد �? قتلم را �?اجب به همان خدائي که نمي پرستيد، شش ماهه ها در هيچ مذهب �? مرامي گناه کار نيستند. بياييد �? را بگيريد �? سيراب کنيد. نمي بينيد که لب هايش از تشنگي خشکيده است �? طلب آب مي کند؟»

در ميان آن دريا م�?جي به پا خ�?است �? شکافي ايجاد شد. عده اي مي گفتند: « اگر �? يه�?دي هم ب�?د فرزندش را سيراب مي کرديم». �? عده اي ديگر فرزند کافر را کافر مي پنداشتند.

کسي از سپاه دشمن که لباس فاخري به تن داشت �? به فرماندهان مي مانست، سراغ سربازي رفت �? به �? چيزي گفت. من نفهميدم چه گفت �?لي با اشاره هايش فهميدم هر خبري هست در گل�?ي علي است. به سرعت به گل�?ي �? رفتم �? اصلاً انتظار نکشيدم، تا در گل�?يش جمع شدم، چيزي تيز راه مرا به دنياي آدم ها باز کرد. �?ل بر گل�?ي �? �? بعد بر دست پدرش جاري شدم.

به تبع آدم هايي که ديده ب�?دم بر دست پدرش ب�?سه زدم. از ب�?سه ي من به خ�?د آمد. اشک هايش را مي ديدم که ر�?ي ص�?رت گندم گ�?نش سر مي خ�?رند �? در ميان محاسنش مخفي مي ش�?ند. تا به حال بي تابي پدرش را نديده ب�?دم. مرا در دستانش جمع مي کرد �? به آسمان مي پاشيد. ملائک حمله کنان مرا جمع مي کردند.

« خدا! ببين چه کردند خدا! شاهد باش اين ق�?م چه کردند.»

آرام نشد. مرا در دستانش جمع کرد �? به ص�?رتش کشيد. ريش هايش که از قبل با اشک �? عرق خيس شده ب�?د با من خضاب شد. باز هم آرام نشد ، مرا در دستانش جمع کرد �? به قنداق علي ماليد... صداي خدا ب�?د که در آسمان پيچيد يا کس ديگر نمي دانم �?لي شنيدم که: « حسين بي تابي نکن. ما �? را بزرگ مي کنيم، دايه اي در بهشت �? را سيراب مي کند». فرشته ها حتي نگذاشتند يک قطره ي من ر�?ي خاک بريزد. با عزت �? احترام مرا بالا مي بردند. �?لي من ح�?اسم به پدر علي ب�?د که با غلاف شمشير زمين کنار خيمه را زخم زد �? علي را مرهم زخم زمين کرد.

من اصلاً نفهميدم اين کارها در دنياي آدم ها چه معنايي داشت. اصلاً مت�?جه نشدم چرا ملائک مرا با خ�?د بردند. اصلاً نمي دانم چرا الان اين قدر ارزش پيدا کرده ام که آدم ها مي گ�?يد « به خ�?ن علي اصغر قسم...» �?لي هر چيز را نفهميده باشم، مي دانم که پدر �? مادر علي بالاخره حاجي شدند.


ن�?يسنده : مهدي قزلي